Materiały wybuchowe wybuchają, jeśli się do nich strzela.

oraz

Materiały wybuchowe po wybuchu tworzą "chmurę ognia", podobnie jak wybuch zbiornika z benzyną.

Typowy przykład: film Godziny Szczytu, w którym czarny charakter ucieka z bagażnikiem dosłownie wypełnionym C4, a główny bohater strzela za nim z pistoletu. Bagażnik samochodu wybucha, wylatuje z niego "chmura ognia", natomiast okoliczne budynki i przechodnie wychodzą z zajścia bez większych szkód. Po pierwsze, wojskowe materiały wybuchowe takie jak C4 nie wybuchają po przestrzeleniu. Gdyby wybuchały, byłyby bardzo groźne w użyciu na polu walki. Po drugie, materiały wybuchowe nie spalają się, tylko wybuchają - efekt jest bardziej zbliżony do uderzenia meteorytu lub pocisku artyleryjskiego (widocznego na filmach wojennych) niż do wybuchu beczki z benzyną. Po trzecie, ilość C4 z wyżej wspomnianego filmu pozostawiłaby w miejscu samochodu spory krater i powybijała szyby w promieniu kilkudziesięciu metrów.

Na podstawie DNA pozostawionego przez złoczyńcę na monecie, ladzie sklepowej lub strunie gitary w lombardzie można go zidentyfikować.

Przykład: pewien odcinek serialu "CSI". Badanie DNA rzeczywiście jest możliwe na podstawie bardzo małych ilości próbek. Z drugiej strony oznacza to, że każda inna osoba, która dotykała danej monety, banknotu, lady czy struny również pozostawiła tam swoje DNA. Próbka będzie mieszaniną DNA od kilku do kilkudziesięciu osób. Taka analiza rzadko stanowi więc jednoznaczny dowód, jeśli w ogóle udaje się na jej podstawie coś ustalić.

Katalizator nie uczestniczy w reakcji.

Katalizator uczestniczy w reakcji, lecz nie jest w niej zużywany. Ulega reakcji na początku cyklu katalitycznego i jest odtwarzany na jego końcu, dlatego jego ilość nie zmniejsza się w trakcie reakcji.

Stężony kwas siarkowy jest katalizatorem reakcji estryfikacji, gdyż wiąże wodę i przesuwa równowagę reakcji w stronę produktów.

Katalizator nie może przesuwać położenia stanu równowagi. Kwas siarkowy jest tu katalizatorem dlatego, że podczas jego dysocjacji tworzą się jony wodorowe, będące faktycznym katalizatorem. Odciąganie przez niego wody powoduje, że jest on także odczynnikiem pomocniczym - zużywa się w trakcie reakcji (trzeba go użyć tym więcej, im więcej mamy reagentów), ale nie wchodzi w skład produktu.

Podczas elektrolizy soli (NaCl) na katodzie wydziela się sód, który od razu ulega reakcji z wodą, a na anodzie chlor.

Obydwie części tego stwierdzenia są nieprawdziwe. Na katodzie nie zachodzi redukcja sodu, ponieważ jego potencjał redukcji jest niższy niż potencjał redukcji wody. Tak naprawdę reakcji ulega bezpośrednio woda, redukując się do wodoru i jonów OH^-. Druga część tego stwierdzenia również nie zawsze jest prawdziwa. Przy małej gęstości prądu chlor rozpuszcza się w wodzie i ulega dysproporcjonowaniu do podchlorynów, a następnie do chloranów (co jest podstawą przemysłowej metody otrzymywania chloranów). Gazowy chlor ulatnia się w znaczących ilościach tylko przy dużych gęstościach prądu i dużym stężeniu soli.

Woda królewska rozpuszcza złoto, gdyż zawiera chlorek nitrozylu o właściwościach silnie utleniających.

Zawartość chlorku nitrozylu (NOCl) w wodzie królewskiej jest niewielka i jego obecność nie ma wpływu na rozpuszczanie się złota. Swoje właściwości woda królewska zawdzięcza współdziałaniu swoich dwóch sładników - kwasu solnego i azotowego. Kwas azotowy ma właściwości utleniające, lecz w pojedynkę niewiele zdziała - równowaga reakcji przesunięta jest w stronę metalicznego złota. Nie oznacza to jednak, że jonów złota w ogóle nie ma w roztworze - są, ale w minimalnych, niewykrywalnych ilościach. Dodanie kwasu solnego powoduje kompleksowanie jonów złota w trwałe kompleksy chlorkowe, co przesuwa równowagę w kierunku jonów Au³⁺.